(no subject)
barrrb
Ik stalk instanties met columns. En het werkt: Aanstaande donderdag komt er een (reeds op LJ verschenen) column van mij in De Volkskrant! (>kunstbijlage>Cjp-onderdeel)

Area 51
barrrb


Kom op tijd, dan drink je een biertje in het café met door mij gekozen leuke liedjes.

Nova
barrrb
Mijn lief was op Nova!


(ps. is trouwens een leuke vakantie-doe-tip: de 'This is america' tentoonstelling in het centraal museum in Utrecht. jonge kunstenaars, frisse werken.)

Schrijfsels
barrrb
Misschien - misschien - misschien treed ik komende Lowlands wel op voor heel veel mensen tussen de gevestigde schrijvers. Ik ben in ieder geval vast een weekwinnaar!

"Ik krijg inzendingen binnen die wijzen op groot literair talent, maar die het toch afleggen tegen duidelijk spontaan geschreven stukken. Maar dat is misschien het grootste geheim van het literaire talent: met veel geploeter spontaniteit suggereren.
Barbara. schreef een ultrakort verhaal over een bezeten fan. Het had best wat langer mogen zijn, maar de originele insteek (in ieder geval binnen de inzendingen) beviel me heel goed."

Lees mijn stukje 'lieve zanger' hier: http://www.lowlands.nl/extra_jack_wedstrijd.asp?page=42

(no subject)
barrrb
Sinds gisteren delen jan en ik een hele gave nieuwe canon camera. Diezelfde avond werd er uiteraard druk geexpirimenteerd met sluitertijden. Ik moet er nog zóveel over leren. Maar jawel, straks hoor ik ook bij de 90% van de (vrouwelijke) bevolking die steevast fotografie als hobby noemt. Hierbij als voorproefje een type foto die iedereen een keer maakt als de wereld van de sluitertijd voor je opengaat.



Het dingCollapse )

De dames van rond de tafel.
barrrb
Een vreselijk warme dag. Met een glinsterend voorhoofd zitten we met z’n allen rond de tafel. We praten wat met elkaar, maar af en toe vallen er van die stiltes. Dan staart iedereen naar de tafel. De tafel met het papieren tafelkleed met bloemenmotief en de kunstplant in het midden. Kitsch misschien, maar het ziet er gezellig uit. Dat kan iedereen in de kamer beamen.

Ik besluit een verzamel cd met Hollandse meezingers op te zetten en zie direct wat glimlachen bij de dames verschijnen. We zingen allemaal lekker mee. Iets vals soms, maar ach we hebben het leuk samen. Niemand die zich er aan stoort. Opeens merk ik dat een van de dames gestopt is met zingen. Ik zie haar zweten van al die hitte en stel voor om met haar op het balkon te gaan zitten. Er staat een lekker briesje daar. “Ik zou wel willen, maar ik heb zoveel om handen. Daar heb ik helemaal geen tijd voor!” legt ze me uit. Ik knik begrijpend en we kletsen nog wat. Het onderwerp mannen komt aan bod. De dame die tegenover me zit vertelt dat haar man op een schip werkt. “Het is verschrikkelijk, ik zie hem bijna nooit!”, klaagt ze. De dames rond de tafel herkennen het, ze zouden hun man ook wel wat vaker willen zien.

Vanuit mijn ooghoek zie ik dat mijn buurvrouw me al een tijdje aankijkt. Ik vraag haar wat er is. “Nou,” zegt ze, “ik wil even doorgeven dat ik weg ga, mijn vader haalt me straks op.”.
“Ach blijft u nog even, het is net zo gezellig en ik zou het jammer vinden om u hier te missen!”, antwoord ik naar waarheid. Ze besluit te blijven maar trekt wel alvast haar winterjas aan, voor als hij toch opeens voor de deur staat straks.

Af en toe wordt er zomaar hard gelachen. Soms vallen er juist tranen op het papieren tafelkleed met het bloemenmotief om redenen die ik niet kan begrijpen. Maar de dames zelf begrijpen er nog veel minder van. Ze begrijpen niet waar hun vader nou blijft, of er nog huishoudelijke klussen gedaan moeten worden, waarom ze hun man zo weinig zien en waar ze zich bevinden. Ik weet het wel, - hun vaders zijn al lang dood, net als hun mannen, ze kunnen zich nauwelijks nog bewegen en ze bevinden zich in de huiskamer voor dementerende ouderen in het bejaardencentrum - maar ik zeg het ze niet.
Ik zing en lach liever met ze.

Snoepkont
barrrb
In de pauze zitten ik en wat collega’s aan een tafeltje in het groothandelsgebouw. We hebben het over tv-serie’s en het weer. Alles gaat goed, nou ja, zo goed als het kan gaan in een pauze. We babbelen best gezellig eigenlijk. Maar plots overvalt me een vreemd gevoel. Het is een naar gevoel. Ik wil ervan af. Daarom besluit ik het in de groep te gooien:
“Zeg, dit is eigenlijk helemaal geen echt callcenter he?”
Zes collega’s schudden heftig hun hoofd.
“Nee, dit is geen callcenter!”, roept de een tijdens het hoofdschudden.
“Inderdaad, een callcenter is echt heel anders.”, bevestigt de ander.
Gelukkig maar. En ik voel me weer wat beter.

De pauze is voorbij. We besluiten ons gesprek dat het weer per dag zo enorm kan verschillen. Iedereen is het hier mee eens. Een prima besluit dus.
De headsets worden weer opgezet en ik bel de 23ste persoon van vanavond.
“Goedenavond, u spreekt met Barbara van S***** van IPM, komt het gelegen dat ik u bel voor een klein onderzoek?”. Inmiddels kan ik deze zin in een adem uitpreken. Ik hoef er ook helemaal niet meer bij na te denken. Wel moet ik erbij nadenken dat ik als ik mijn vriendje na het werk bel gewoon zeg: “Hallo lief, met Barbara!”. Anders voel ik me weer zo uitgelachen. Bij hem komt een klein onderzoek namelijk altijd gelegen. “Graag zelfs!”, zegt hij dan. Maar zo’n grap is maar één keer leuk.

Nu bel ik meneer C. de Groot en die mag ik ook wel storen voor een klein onderzoek.
“Eet u wel eens pinda’s?”
“Ja.”
“En mag ik vragen hoe vaak u pinda’s eet? Is dat één keer per maand, twee keer per maand, één keer per w… ”
“Eh, ik eet elke dag pinda’s. Ik ben echt zo’n snoepkont. Erg ben ik eigenlijk.”
Samen lachen we er even om. Ik vervolg het gesprek en even later rond ik af.
Leuk, meneer De Groot was erg aardig. Mevrouw De Lange van voor de pauze was ook al zo vriendelijk. Ik ben benieuwd wie ik straks aan de lijn krijg. Volgens de computer wordt het meneer De Vries die in de uitvaartbranche zit en gescheiden is. Ik ben benieuwd hoe hij klinkt. En of hij wel eens pinda’s eet. Misschien wel elke dag. Zou hij ook zo’n snoepkont zijn?

Mama
barrrb


Mijn moeder kleurt goed bij Rotterdam. :)

(en bij mijn layout!)

Prima verdienste
barrrb
“Ik zie hier dat je nog geen ervaring hebt met callcenterwerk, waarom wil je dit werk doen?” De onvermijdelijke vraag volgde al snel in het verkennende gesprek dat ik had met de mevrouw van USP marketing consultancy. Op de meeste waaromvragen heb ik zo een pasklaar antwoord. Vaak doe ik dingen ‘omdat ik het leuk vind’, ‘omdat ik het interessant vind’ of ‘omdat ik er wat van kan leren’. Maar geen van deze redenen leken me geschikt als antwoord op de vraag. Of misschien wel geschikt, maar ik zou ze niet met een passende gezichtsuitdrukking over kunnen brengen. Want er klopt natuurlijk geen zak van.

‘Ik heb geld nodig! Ik moet toch wát!’, zou mijn eerlijke antwoord zijn. Maar met deze eerlijkheid zou ik nog maanden blut blijven. Ik had toch niet voor niets na 20 afwijzingen mijn lat zo laag gelegd dat zelfs callcenterwerk een reële optie was geworden.
Tijdens de rondleiding in het gebouw zag ik dertig bellende meisjes die met een verveelde blik telefonische enquêtes over de bouwwereld aan het afnemen waren. Natuurlijk was hun motivatie om dit te doen dezelfde als die van mij. En dat weet die mevrouw van USP marketing consultancy ook. Toch is het nu echt de bedoeling dat ik hier aan het toneelstukje meedoe en een mooie motivatie verzin. Zo is het leven. Liegen moet. Anders kom je nergens. Écht nergens. Zelfs niet in een deprimerend callcenter om bouwenquêtes af te nemen voor ‘de prima verdienste’ van zes euro per uur.

Antwoordmogelijkheden in de trant van ‘Het lijkt me een geweldige uitdaging.’ schoten door mijn hoofd maar deden snel af. Ik wist zeker dat ik dat niet met een serieuze toon uit mijn mond zou kunnen krijgen. In het kamertje van USP marketing consultancy was het na de vraag nog steeds dodelijk stil. Ondertussen zag ik het beeld van de dertig bellende meisjes met hun verveelde blikken nog eens voor me. Ik probeerde mezelf als 31ste meisje te zien en voelde alle levensvreugde uit me wegvloeien.
“Mevrouw, ik kan absoluut geen motivatie bedenken. Ik wil hier niet werken!” zei ik resoluut. Ik trok mijn jas aan, liep de deur uit en de zon straalde me tegemoet.
Ik blijf nog wel even nergens.

(no subject)
barrrb
Be your own pet op motel mozaique was zo tof! Lekker jong en energiek punk spelen zoals dat werd gedaan lang voordat zij geboren waren.


Dit plaatje vond ik op 3 voor 12. Featuring Jan en een stukje mij achter de afro, met het ruige onderschrift: "De gitaristen van Be Your Own Pet maken ruzie met het publiek." .


Tja, als je een band begint en er een vrouw in stopt weet je gewoon dat alle aandacht daar naar toe gaat. Zo ook bij be your own pet. Zij was echt zo cool en stoer en sexy oehhahh!

?

Log in