barrrb

Ik stalk instanties met columns. En het werkt: Aanstaande donderdag komt er een (reeds op LJ verschenen) column van mij in De Volkskrant! (>kunstbijlage>Cjp-onderdeel)

Kom op tijd, dan drink je een biertje in het café met door mij gekozen leuke liedjes.

Mijn lief was op Nova!


(ps. is trouwens een leuke vakantie-doe-tip: de 'This is america' tentoonstelling in het centraal museum in Utrecht. jonge kunstenaars, frisse werken.)

Misschien - misschien - misschien treed ik komende Lowlands wel op voor heel veel mensen tussen de gevestigde schrijvers. Ik ben in ieder geval vast een weekwinnaar!

"Ik krijg inzendingen binnen die wijzen op groot literair talent, maar die het toch afleggen tegen duidelijk spontaan geschreven stukken. Maar dat is misschien het grootste geheim van het literaire talent: met veel geploeter spontaniteit suggereren.
Barbara. schreef een ultrakort verhaal over een bezeten fan. Het had best wat langer mogen zijn, maar de originele insteek (in ieder geval binnen de inzendingen) beviel me heel goed."

Lees mijn stukje 'lieve zanger' hier: http://www.lowlands.nl/extra_jack_wedstrijd.asp?page=42

Sinds gisteren delen jan en ik een hele gave nieuwe canon camera. Diezelfde avond werd er uiteraard druk geexpirimenteerd met sluitertijden. Ik moet er nog zóveel over leren. Maar jawel, straks hoor ik ook bij de 90% van de (vrouwelijke) bevolking die steevast fotografie als hobby noemt. Hierbij als voorproefje een type foto die iedereen een keer maakt als de wereld van de sluitertijd voor je opengaat.



( Het ding )

Een vreselijk warme dag. Met een glinsterend voorhoofd zitten we met z’n allen rond de tafel. We praten wat met elkaar, maar af en toe vallen er van die stiltes. Dan staart iedereen naar de tafel. De tafel met het papieren tafelkleed met bloemenmotief en de kunstplant in het midden. Kitsch misschien, maar het ziet er gezellig uit. Dat kan iedereen in de kamer beamen.

Ik besluit een verzamel cd met Hollandse meezingers op te zetten en zie direct wat glimlachen bij de dames verschijnen. We zingen allemaal lekker mee. Iets vals soms, maar ach we hebben het leuk samen. Niemand die zich er aan stoort. Opeens merk ik dat een van de dames gestopt is met zingen. Ik zie haar zweten van al die hitte en stel voor om met haar op het balkon te gaan zitten. Er staat een lekker briesje daar. “Ik zou wel willen, maar ik heb zoveel om handen. Daar heb ik helemaal geen tijd voor!” legt ze me uit. Ik knik begrijpend en we kletsen nog wat. Het onderwerp mannen komt aan bod. De dame die tegenover me zit vertelt dat haar man op een schip werkt. “Het is verschrikkelijk, ik zie hem bijna nooit!”, klaagt ze. De dames rond de tafel herkennen het, ze zouden hun man ook wel wat vaker willen zien.

Vanuit mijn ooghoek zie ik dat mijn buurvrouw me al een tijdje aankijkt. Ik vraag haar wat er is. “Nou,” zegt ze, “ik wil even doorgeven dat ik weg ga, mijn vader haalt me straks op.”.
“Ach blijft u nog even, het is net zo gezellig en ik zou het jammer vinden om u hier te missen!”, antwoord ik naar waarheid. Ze besluit te blijven maar trekt wel alvast haar winterjas aan, voor als hij toch opeens voor de deur staat straks.

Af en toe wordt er zomaar hard gelachen. Soms vallen er juist tranen op het papieren tafelkleed met het bloemenmotief om redenen die ik niet kan begrijpen. Maar de dames zelf begrijpen er nog veel minder van. Ze begrijpen niet waar hun vader nou blijft, of er nog huishoudelijke klussen gedaan moeten worden, waarom ze hun man zo weinig zien en waar ze zich bevinden. Ik weet het wel, - hun vaders zijn al lang dood, net als hun mannen, ze kunnen zich nauwelijks nog bewegen en ze bevinden zich in de huiskamer voor dementerende ouderen in het bejaardencentrum - maar ik zeg het ze niet.
Ik zing en lach liever met ze.

In de pauze zitten ik en wat collega’s aan een tafeltje in het groothandelsgebouw. We hebben het over tv-serie’s en het weer. Alles gaat goed, nou ja, zo goed als het kan gaan in een pauze. We babbelen best gezellig eigenlijk. Maar plots overvalt me een vreemd gevoel. Het is een naar gevoel. Ik wil ervan af. Daarom besluit ik het in de groep te gooien:
“Zeg, dit is eigenlijk helemaal geen echt callcenter he?”
Zes collega’s schudden heftig hun hoofd.
“Nee, dit is geen callcenter!”, roept de een tijdens het hoofdschudden.
“Inderdaad, een callcenter is echt heel anders.”, bevestigt de ander.
Gelukkig maar. En ik voel me weer wat beter.

De pauze is voorbij. We besluiten ons gesprek dat het weer per dag zo enorm kan verschillen. Iedereen is het hier mee eens. Een prima besluit dus.
De headsets worden weer opgezet en ik bel de 23ste persoon van vanavond.
“Goedenavond, u spreekt met Barbara van S***** van IPM, komt het gelegen dat ik u bel voor een klein onderzoek?”. Inmiddels kan ik deze zin in een adem uitpreken. Ik hoef er ook helemaal niet meer bij na te denken. Wel moet ik erbij nadenken dat ik als ik mijn vriendje na het werk bel gewoon zeg: “Hallo lief, met Barbara!”. Anders voel ik me weer zo uitgelachen. Bij hem komt een klein onderzoek namelijk altijd gelegen. “Graag zelfs!”, zegt hij dan. Maar zo’n grap is maar één keer leuk.

Nu bel ik meneer C. de Groot en die mag ik ook wel storen voor een klein onderzoek.
“Eet u wel eens pinda’s?”
“Ja.”
“En mag ik vragen hoe vaak u pinda’s eet? Is dat één keer per maand, twee keer per maand, één keer per w… ”
“Eh, ik eet elke dag pinda’s. Ik ben echt zo’n snoepkont. Erg ben ik eigenlijk.”
Samen lachen we er even om. Ik vervolg het gesprek en even later rond ik af.
Leuk, meneer De Groot was erg aardig. Mevrouw De Lange van voor de pauze was ook al zo vriendelijk. Ik ben benieuwd wie ik straks aan de lijn krijg. Volgens de computer wordt het meneer De Vries die in de uitvaartbranche zit en gescheiden is. Ik ben benieuwd hoe hij klinkt. En of hij wel eens pinda’s eet. Misschien wel elke dag. Zou hij ook zo’n snoepkont zijn?

Mijn moeder kleurt goed bij Rotterdam. :)

(en bij mijn layout!)

“Ik zie hier dat je nog geen ervaring hebt met callcenterwerk, waarom wil je dit werk doen?” De onvermijdelijke vraag volgde al snel in het verkennende gesprek dat ik had met de mevrouw van USP marketing consultancy. Op de meeste waaromvragen heb ik zo een pasklaar antwoord. Vaak doe ik dingen ‘omdat ik het leuk vind’, ‘omdat ik het interessant vind’ of ‘omdat ik er wat van kan leren’. Maar geen van deze redenen leken me geschikt als antwoord op de vraag. Of misschien wel geschikt, maar ik zou ze niet met een passende gezichtsuitdrukking over kunnen brengen. Want er klopt natuurlijk geen zak van.

‘Ik heb geld nodig! Ik moet toch wát!’, zou mijn eerlijke antwoord zijn. Maar met deze eerlijkheid zou ik nog maanden blut blijven. Ik had toch niet voor niets na 20 afwijzingen mijn lat zo laag gelegd dat zelfs callcenterwerk een reële optie was geworden.
Tijdens de rondleiding in het gebouw zag ik dertig bellende meisjes die met een verveelde blik telefonische enquêtes over de bouwwereld aan het afnemen waren. Natuurlijk was hun motivatie om dit te doen dezelfde als die van mij. En dat weet die mevrouw van USP marketing consultancy ook. Toch is het nu echt de bedoeling dat ik hier aan het toneelstukje meedoe en een mooie motivatie verzin. Zo is het leven. Liegen moet. Anders kom je nergens. Écht nergens. Zelfs niet in een deprimerend callcenter om bouwenquêtes af te nemen voor ‘de prima verdienste’ van zes euro per uur.

Antwoordmogelijkheden in de trant van ‘Het lijkt me een geweldige uitdaging.’ schoten door mijn hoofd maar deden snel af. Ik wist zeker dat ik dat niet met een serieuze toon uit mijn mond zou kunnen krijgen. In het kamertje van USP marketing consultancy was het na de vraag nog steeds dodelijk stil. Ondertussen zag ik het beeld van de dertig bellende meisjes met hun verveelde blikken nog eens voor me. Ik probeerde mezelf als 31ste meisje te zien en voelde alle levensvreugde uit me wegvloeien.
“Mevrouw, ik kan absoluut geen motivatie bedenken. Ik wil hier niet werken!” zei ik resoluut. Ik trok mijn jas aan, liep de deur uit en de zon straalde me tegemoet.
Ik blijf nog wel even nergens.

Be your own pet op motel mozaique was zo tof! Lekker jong en energiek punk spelen zoals dat werd gedaan lang voordat zij geboren waren.


Dit plaatje vond ik op 3 voor 12. Featuring Jan en een stukje mij achter de afro, met het ruige onderschrift: "De gitaristen van Be Your Own Pet maken ruzie met het publiek." .


Tja, als je een band begint en er een vrouw in stopt weet je gewoon dat alle aandacht daar naar toe gaat. Zo ook bij be your own pet. Zij was echt zo cool en stoer en sexy oehhahh!

Ik mocht even De Dj spelen op het Area 51-feestje vorige week in het Nighttown café. Ik vond het zo eng dat iedereen hoorde wat ik deed en was zo bang een grote fout te maken, maar het is goed gekomen. Ik had zelden zulke goede muziek gehoord op een feestje :) Leve de gezellige electropopclashtrash.
Ik kreeg na het draaien zelfs nog een uitnoding van een jongen die feestjes organiseerd in Waterfront om daar te draaien, maar tot op heden niks meer van gehoord. (boehh) Mijn tourdata zullen dus nog even op zich laten wachten.
Maar in ieder geval bedankt daaf en argantonis voor de mogelijkheid en dwizzy voor het groupie-achtig naast me staan waardoor ik als dj natuurlijk extra stoer overkom.

Ik moét gewoon even pimpen met het feit dat mijn vriendje's kunst(filmpje) in het Stedelijk Museum hangt!

Next Level: Art, Games & Reality
In deze groepstentoonstelling wordt werk getoond van kunstenaars en ontwerpers die zich de beeldtaal van videogames eigen hebben gemaakt en hun persoonlijke reflectie hierop weergeven. Videospellen maken in toenemende mate deel uit van de populaire cultuur en zijn zelfs van invloed op het dagelijkse leven. Daarnaast worden in games meerdere disciplines verenigd, zoals film, fotografie, theater en architectuur.
De kunstenaars en ontwerpers in 'Next Level' laten de bezoeker, mede door interactieve elementen, de realiteit zien zoals deze in de game beleefd kan worden. In de tentoonstelling is werk te zien van Persijn Broersen en Margit Lukacs, Brody Condon, de GameKings, Joes Koppers, Geert Jan Mulder en Jan van Nuenen.
- 10 maart t/m 18 juni 2006
- Stedelijk Museum CS, Oosterdokskade 5, Amsterdam. Info: 020-5732911
- www.stedelijk.nl


Edit: Ook hier te zien: http://www.vpro.nl/programma/nachtpodium/afleveringen/22038188/items/22326813

Vandaag een ijdele dag: Ik ben naar de kapper geweest en heb vervolgens foto's van Mezelf gemaakt, die ik daarna uitgebreid met Photoshop bewerkt heb. En ik ga ze zelfs posten, want zoals een hoop livejournal meisjes vind ik mezelf leuker onder een dikke laag photoshop. En het is minder eng om ze te laten zien, omdat ik het toch een soort van niet ben. Dus bij deze.



( Photoshop close-ups )

Dezelfde kierepoes van twee postst geleden, maar dan op een vreemd moment.
Het leek me leuk haar op de foto te zetten met een stukje tong, een hoop foto's waren ook zo.
Maar deze was zo bizar!



Mijn lieve kleine zwarte poesje blijkt een enorme tong te hebben! :o

‘Ja zeg, ik ben geen twintig meer.’ Ik hoor het vaak om me heen. Het wordt meestal als een verontschuldiging gebruikt. Als een excuus waarom iemand niet zo avontuurlijk, niet zo energiek of niet zo mooi meer is. Wanneer ik dat hoor neem ik aan dat ze dat toen wél waren. Want als je twintig bent, ligt de wereld aan je voeten en heb je er zin in. Je bent een bloem in volle glorie, een frisse lentezon, hét lokaas van mannen op alle leeftijden.

Ik voel de druk als mensen dat zeggen. Ik heb geen excuus om me lamlendig te voelen, nergens zin in te hebben, saai te zijn. Ik word zenuwachtig van het besef nu op mijn mooist en avontuurlijkst te moeten zijn. Heel mijn leven kon ik me verschuilen achter mijn jonge leeftijd. Ik kon alle fouten maken die ik wilde. Mensen vonden me toch wel lief, schattig en onschuldig. Nu hoor ik bij de volwassenen. Ik word op mijn daden afgerekend.

Ik besef me dat jong zijn ook niet alles is. Soms word ik gek van alle keuzes die ik nog moet maken, met mijn gebrek aan ervaringen en wijsheid. Ik schrik van het feit dat de idolen van nu jonger zijn dan ik. Maar dit zijn niet mijn idolen. Mijn idolen hebben geleefd, maar blijven groeien. Ze hebben bewuste keuzes gemaakt in hun leven, zijn gelukkig en hebben rust gevonden. Rimpels verraden enkel dat ze veel gelachen hebben.
Als ik me afvraag wat ik in godsnaam belangrijk vind in dit leven en hoe ik gelukkig kan worden denk ik bij mezelf: Ja zeg, ik ben nog geen vijftig.

Ik heb een nieuwe poes. Ze heet kierepoes, want ze houdt van kieren.
Ze past er ook makkelijk doorheen, daarom houdt ze er zo van denk ik.



(het lijken er twee, maar het is er maar een. dat kan met computers)

Je kent vast het gevoel dat je vroeger kon hebben als je aan het spelen was. Je vergeet alles om je heen, denkt nergens over na en voelt je blij. Het enige dat bestond waren ik en de poppen, in mijn geval. En na het spelen moest je echt even nadenken hoe alles nou zat in de realiteit. Nou, dat gevoel, dat kreeg ik gisteren terug. Bijna drie uur lang. Mijn eerste acteerles. (en niet de laatste!)
Zoiets had ik vroeger nooit gedurfd, en nu nog steeds bijna niet eigenlijk. Maar ik deed het gelukkig toch. Na een uur al de schaamte voorbij en overdreven op de grond liggen 'huilen' en onbekenden uitschelden. Terwijl ik in het begin nog met een bonzend hart zei: "Mijn naam is Barbara, ik heb nog nooit geacteerd maar het lijkt me leuk." (wat een kutmotivatie, dacht ik ondertussen, maar op zo'n moment ben ik graag kort van stof.) Maar echt verassend hoe snel remmingen dan toch wegebben in zo'n les. Want ik voel me soms nog best verlegen / onzeker, maar binnen zeer korte tijd werd ik een '- mag ik weer in het midden? / kijk naar mij-! type. Niet dat ik zo'n persoon wíl worden in het dagelijks leven, maar iets meer die richting op lijkt me wel wat. Het neigt bijna naar een therapeutisch effect. Zou het?

Gisteren vroeg mijn vader wanneer ik me gelukkig voelde. Ik antwoordde dat ik dat vooral ben als ik na een lange dag weg van huis zijn weer terug kom en 's avonds met Jan en poezie in bed lig. Feestjes zijn leuk, werken soms ook, maar extra leuk is het dan ook om weer thuis te komen.
Jawel, ik woon reeds ruim een jaar samen.
Met serveren ben ik na een half jaar gestopt. Het was leuk, maar ook dodelijk vermoeiend en weinig uitdagend. Ik wil verder. Het is zo makkelijk om erin te blijven hangen, collega's van 20 die met hun studie gestopt zijn en maar fulltime serveren en zich altijd in het nachtleven begeven. Ik wil meer, en buiten dat studeer ik gelukkig nog wel. In februari haal ik als alles goed gaat mijn bachelor diploma psychologie. Om in september nog 1 jaar verder te gaan totdat ik een echte 'master' ben.
Maar wat ik vooral spannend vind is de tijd tussen februari en september. Een half jaar geen school, en voorlopig geen werk. Vanaf dat ik 4 ben is er altijd school. Het is als een stroom waarin je wordt meegevoerd. Het is ergens zo makkelijk, je hoeft nooit na te denken wat je nou allemaal écht wilt want er is altijd school. Als je even weinig doet is dat niet erg, want je doet nooit niks, je zit op school.
Straks zit ik dus niet op school. Dan is niks doen ook echt niks doen. Maar ik heb al plannen. Ik ga cursussen doen. Te beginnen met een cursus acteren. Lijkt me erg spannend. Daarna een cursus schrijven, wat me ook erg leuk lijkt. Zo zonder school kan ik eindelijk toekomen aan dingen die ik ook erg leuk vind, maar waar daar geen aandacht aan besteed wordt. Ohja, en een reis maken met Jan.
Tot zover 'een half jaar uit het leven van...'
Misschien pik ik het nog wel weer op, dat livejournal.

Het blijft een stom iets:
Veel werken is veel geld, maar geen tijd om het uit te geven.
Niet werken is veel tijd hebben om geld uit te geven, maar het niet hebben.

Ik zit momenteel in de eerste categorie.